วันอังคารที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2556

ในเวลาที่กายและจิตอิ่มเอิบสมบูรณ์สบายก็กล่าวกันว่าเป็นสุข


ความสุขของชีวิต "
( สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก )

ผู้มีปกติประพฤติธรรม ย่อมอยู่เป็นสุข
ความสุข... ยอดปรารถนของมนุษย์
อันความสุขย่อมเป็นที่ปรารถนาของคนทุก ๆ คน ...
และทุก ๆ คนย่อมเคยประสบความสุขมาแล้ว
ความสุขเป็นอย่างไรจึงเป็นที่รู้จักกันอยู่
ในเวลาที่กายและจิตอิ่มเอิบสมบูรณ์สบายก็กล่าวกันว่าเป็นสุข
“ความสุขจึงบังเกิดขึ้นที่กายและจิตใจนี่เอง"
สำหรับกายนั้น เพียงให้มีเครื่องอุปโภคบริโภคพอใช้เป็นไปได้ก็นับว่าสบาย
แม้กายสบายดังกล่าวมานี้
ถ้าจิตไม่สบายกายก็พลอยซูบซีดเศร้าหมองด้วย
ส่วนกายเมื่อไม่สบายด้วยความเจ็บป่วยหรือด้วยความคับแค้นอย่างใดอย่างหนึ่ง
ถ้าจิตยังร่าเริงสบายอยู่ก็ไม่รู้สึกว่าเป็นทุกข์เป็นร้อนเท่าใดนัก
และความไม่สบายกายก็อาจบรรเทาไปได้
เพราะเหตุนี้ “ความสุขจิตสุขใจนั่นแลเป็นสำคัญ”
 

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น