เป็น อยู่ คือ

“จงอย่าคิดเป็นมนุษย์ต่อไป”
ตัดความเป็นมนุษย์เสีย
เลิกหมายความเป็นมนุษย์
เห็นว่าโลกมนุษย์ เป็นทุกข์ ...
มนุษย์มีสภาพไม่เที่ยง
ไม่มีการทรงตัว
มีความเกิดขึ้นและมีความเปลี่ยนแปลง
มีความแก่ มีความป่วย
ในการพลัดพรากจากของรักของชอบใจ
มีความตายในที่สุด

และจงอย่าอยากเป็นเทวดาอยาก เป็นนางฟ้า เป็นพรหมต่อไป
เพราะเทวดา นางฟ้ากับ พรหม
ก็มีสภาพไม่เที่ยงเหมือนกัน
เมื่อมีความเกิดขึ้นในเบื้องต้น
ก็มีความเปลี่ยนแปลงไปธรรมดา
ก็มีความจุติไปในที่สุด
ทุกคนหวังนิพพานเป็นที่ไปตั้งใจ ไว้เสมอว่า...


เราจะเป็นผู้มีศีล เราจะนับถือ พระไตรสรณคมน์
คือ พระพุทธเจ้า พระธรรม พระอริยสงฆ์
https://www.facebook.com/pages/%E0%B8%9E%E0%B8%B8%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%83%E0%B8%88/222085381235218?ref=stream

กฎของความเปลี่ยนแปลง

กฎของความเปลี่ยนแปลง พุทธศาสนาเน้นเรื่องกฎแห่งกรรม เพราะต้องการให้คนทุกคนมีความสุขทั้งในชาตินี้และชาติต่อไป 

พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชสุทธิญาณมงคล (จรัญ ฐิตธมฺโม)

 https://www.facebook.com/pages/%E0%B8%9E%E0%B8%B8%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%83%E0%B8%88/222085381235218?ref=stream

อดีต  เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นและสิ้นสุดลงแล้ว ดังนั้น เราจึงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงแก้ไขได้

ปัจจุบัน จะเป็นผลของการกระทำของเราในอดีต แต่ชีวิตปัจจุบันก็ยังมีช่องว่างหรือเสรีภาพอยู่ทำให้เรา มี  โอกาสรังสรรค์ปั้นแต่งชีวิตของเราในอนาคตได้

อนาคต  เป็นสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น ดังนั้นจึงเปิดกว้างไม่มีขอบเขต

ด้วยเหตุนี้พุทธศาสนาจึงเน้นความสำคัญของการกระทำในปัจจุบันมากเป็นพิเศษ ศาสนาพุทธไม่ต้องการให้เราไปเศร้าสร้อย หรือดีใจกับอดีตที่ผ่านมาแล้ว และในขณะเดียวกันก็ไม่ต้องการให้เราเพ้อฝันถึงอนาคต แต่ต้องการให้เราสนใจปัจจุบันและทำชีวิตปัจจุบันให้ดีที่สุด จะได้เป็นปัจจัยสำหรับอนาคตที่ดีได้
พระเดชพระคุณหลวงพ่อพระราชสุทธิญาณมงคล (จรัญ ฐิตธมฺโม)

พึ่งอันประเสริฐ

“พึ่งอันประเสริฐ”

“ความเกิดมีแล้ว ความแก่ ความตายมันก็มีอยู่ ไม่มีใครพ้นความตาย ตายก็ตายเต็มแผ่นดินอยู่ เกิดก็เกิดเต็มแผ่นดิน เกิดแล้วตาย ตายแล้วเกิดอยู่นี้แหละ สัจธรรมข้อนี้ใครๆ ก็พ้นไปไม่ได้ นั่งอยู่ก็ตาย นอนอยู่ก็ตาย กินอยู่ก็ตาย ไม่กิน ... ก็ตาย เจ็บป่วยก็ตาย ไม่เจ็บป่วยก็ตายได้ ความตายมีอยู่ทุกฐานะสถานที่ ความเกิด ความแก่ ความเจ็บ ความตายมันครอบงำเราอยู่ทุกเมื่อ เราต้องการที่พึ่งอันประเสริฐไว้เสียบัดนี้ แต่ยังมีชีวิตอยู่อย่างนี้ ยังแข็งแรงอยู่อย่างนี้ ถ้าร่างกาย จิตใจมันไม่อำนวย แล้วจะไป คิดถึงอะไร จะไปยึดถือทำอะไร เป็นที่พึ่งมันยาก”

หลวงปู่แหวน สุจิณโณ

 

https://www.facebook.com/pages/%E0%B8%9E%E0%B8%B8%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%83%E0%B8%88/222085381235218?ref=stream

เมื่อ

เมื่อมนุษย์เป็นคนไม่ดี
แม้วัตถุเหล่านั้นจะเป็นของดีก็ตาม มันจะกลับกลายเป็นโทษแก่ปวงชนได้เหมือนกัน

ถ้ามนุษย์มีธรรมประจำใจ
สิ่งทั้งหลายที่ให้โทษก็จะกลายเป็นประโยชน์

( ท่านพ่อลี )

ในเวลาที่กายและจิตอิ่มเอิบสมบูรณ์สบายก็กล่าวกันว่าเป็นสุข

ความสุขของชีวิต "
( สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก )

ผู้มีปกติประพฤติธรรม ย่อมอยู่เป็นสุข
ความสุข... ยอดปรารถนของมนุษย์
อันความสุขย่อมเป็นที่ปรารถนาของคนทุก ๆ คน ...
และทุก ๆ คนย่อมเคยประสบความสุขมาแล้ว
ความสุขเป็นอย่างไรจึงเป็นที่รู้จักกันอยู่
ในเวลาที่กายและจิตอิ่มเอิบสมบูรณ์สบายก็กล่าวกันว่าเป็นสุข
“ความสุขจึงบังเกิดขึ้นที่กายและจิตใจนี่เอง"
สำหรับกายนั้น เพียงให้มีเครื่องอุปโภคบริโภคพอใช้เป็นไปได้ก็นับว่าสบาย
แม้กายสบายดังกล่าวมานี้
ถ้าจิตไม่สบายกายก็พลอยซูบซีดเศร้าหมองด้วย
ส่วนกายเมื่อไม่สบายด้วยความเจ็บป่วยหรือด้วยความคับแค้นอย่างใดอย่างหนึ่ง
ถ้าจิตยังร่าเริงสบายอยู่ก็ไม่รู้สึกว่าเป็นทุกข์เป็นร้อนเท่าใดนัก
และความไม่สบายกายก็อาจบรรเทาไปได้
เพราะเหตุนี้ “ความสุขจิตสุขใจนั่นแลเป็นสำคัญ”

 

https://www.facebook.com/pages/%E0%B8%9E%E0%B8%B8%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%83%E0%B8%88/222085381235218?ref=stream

ธรรมแท้คือสิ่งที่สัมผัสกับใจของตนว่าใจสงบเป็นสมาธิ

"ธรรมแท้คือสิ่งที่สัมผัสกับใจของตนว่าใจสงบเป็นสมาธิ นั่นใจได้เริ่มสัมผัสสัมพันธ์ธรรมแล้ว สมาธิขั้นใดมีความสงบเย็นใจขนาดไหนก็ทราบได้ชัดภายในใจ นี่คือธรรมแท้"

เทศน์อบรมพระเมื่อวันที่ ๕ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๐๘
เรื่อง "ทำอย่างไรธรรมจึงจะปรากฏใ...นใจ"

https://www.facebook.com/pages/%E0%B8%9E%E0%B8%B8%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%83%E0%B8%88/222085381235218?ref=stream

ผู้ใดทำได้ ผู้นั้นเป็นพระอริยะเจ้า

มีตาดีทำเหมือนคนตาบอด มีหูได้ยินเสียงทำเป็นคนหูหนวก มีลิ้นพูดได้ทำเป็นคนใบ้ มีกำลังแข็งแรงทำเป็นเหมือนคนวิกลจริต ผู้ใดทำได้ ผู้นั้นเป็นพระอริยะเจ้า คำเทศน์หลวงปู่ขาว