ใจที่เตลิดเปิดเปิงก็เป็นใจที่วุ่นวายสับสน เป็นใจที่ฟุ้งซ่าน เป็นใจที่กระวนกระวายจนกระทั่งกลายเป็นใจที่เครียด อันนี้คือจิตใจที่มันเสียศูนย์ จิตใจที่ไม่มีดุลยภาพ มันเตลิดออกไปละ นี้เราก็ต้องตั้งหลักให้มัน ใจก็ต้องกลับมาอยู่กับตัว แล้วใจที่จะไม่วุ่นวาย ไม่สับสน ก็คือใจที่เราเรียกง่าย ๆ ด้วยศัพท์เดียวว่าสมาธินั่นเอง
ป.อ.ปยุตโต
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น