ศัตรูที่แท้จริงของเรา

" ศัตรูที่แท้จริงของเรา...ไม่ใช่มนุษย์ "
( หลวงปู่ติช นัท ฮันห์ )
ศัตรูของเรา คือ ความโกรธ ความเกลียด
ความติดยึดในความคิดและอุดมการณ์
สู้กับศัตรูเหล่านั้น ศัตรูที่อยู่ในใจของเราเอง



ในสถานการณ์แห่งความขัดแย้ง ลูกขอตั้งปณิธานว่า
... ลูก-จะ-ไม่พูด-อย่างหนึ่ง-กับ-ฝ่ายหนึ่ง
และพูด-อีกอย่างหนึ่ง-กับอีกฝ่ายหนึ่ง
ซึ่งคำพูดเหล่านั้นจะก่อให้เกิดความเกลียดชัง
และความแตกแยกกันมากขึ้น
ถ้าใครสักคนได้เข้ามาบ่นถึงความทุกข์ของเขากับลูก
และคิดว่าความทุกข์ของเขาเกิดจากผู้อื่น
สิ่งแรกที่ลูกจะปฏิบัติคือ
"ตั้งใจฟังอย่างลึกซึ้ง"
เพื่อที่จะให้บุคคลนั้นผ่อนบรรเทาความทุกข์ลง
ถ้าลูกได้ฟังและตระหนักรู้ว่า
บุคคลนั้นมีความคิดเห็นที่ผิดพลาดในสิ่งที่เขากำลังพูดอยู่
ลูกจะใช้วิธีอันเป็นกุศโลบายที่จะช่วยให้เขา
ได้มองสถานการณ์อย่างลึกซึ้งมากขึ้น
ลูกจะใช้กุศโลบายที่จะช่วยให้เขาได้
เห็น-ต้นเหตุ-แห่ง-ทุกข์
ที่-เนื่อง-มา-จาก-ความคิดเห็น-ที่-ผิด ของ-เขา-เอง
ลูกจะบอกเขาเกี่ยวกับความยากลำบาก
ความทุกข์ และคุณสมบัติด้านบวกของอีกฝ่ายหนึ่ง
เพื่อเตือนให้เขาจำได้ถึงสิ่งเหล่านั้น
และมองสถานการณ์ได้ชัดเจนขึ้น
ลูกจะพยายามสนับสนุนให้เขา
เข้าไปหาคนอีกฝ่ายหนึ่ง หรืออีกกลุ่มหนึ่ง
เพื่อทั้งสองฝ่ายจะได้นั่งลงด้วยกันและเริ่มต้นสื่อสารกันใหม่
ถ้าจำเป็นลูกยินดีจะสนับสนุน
และช่วยให้เขาพูดทุกสิ่งทุกอย่าง
ที่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้ กับอีกฝ่ายหนึ่ง
ลูกจะหลีกเลี่ยงการกระทำให้ตนเองฝักใฝ่ฝ่ายหนึ่ง
และต่อต้านอีกฝ่ายหนึ่ง ซึ่งจะก่อให้เกิดความแตกแยก
ร้าวฉานและความไม่เกิดสุข ในครอบครัวหรือชุมชน
https://www.facebook.com/profile.php?id=100002155660855#!/pages/%E0%B8%9E%E0%B8%B8%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%99%E0%B8%B3%E0%B9%83%E0%B8%88/222085381235218

ความพอเป็นเรื่องของใจ เป็นการยก ระดับใจ

ความคิดอย่างหนึ่งที่สมควรฝึกให้เกิดขึ้นเป็นประจำ คือความคิดว่าพอ
คิดให้รู้จักพอ ผู้รู้จักพอจะเป็นผู้ที่มี ความสบายใจ ส่วนผู้ไม่รู้จักพอจะเป็นผู้ร้อนเร่าแสวงหา ไม่หยุดยั้ง ความไม่รู้จักพอมีอยู่ได้แม้ในผู้เป็นใหญ่ เป็นโตมั่งมีมหาศาล และความรู้จักพอก็มีได้แม้ในผู้ยากจน ต่ำต้อย ทั้งนี้ก็เพราะความพอเป็นเรื่องของใจที่ไม่เกี่ยวกับ ฐานะภายนอก คนรวยที่ไม่รู้จักพอก็เป็นคนจนอยู่ตลอดเวลา คนจนที่รู้จักพอก็เป็นคนมั่งมีอยู่ตลอดเวลา
การยกฐานะจากยากจนให้มั่งมีนั้นทำได้ไม่ง่าย บางคนตลอดชาตินี้อาจทำไม่สำเร็จ แต่การยกระดับใจ ให้มั่งมีนั้นทำได้ทุกคนแม้มีความมุ่งมั่นจะทำจริง
คนรู้จักพอไม่ใช่คนเกียจคร้าน และคนเกียจคร้าน ก็ไม่ใช่คนรู้จักพอ ควรทำความเข้าใจ...ในเรื่องนี้ให้ถูกต้อง แล้วอบรมตนเองให้ไม่เป็นคนเกียจคร้านแต่ให้เป็นคนรู้จักพอ

“พอ” เป็นสิ่งหายากในหมู่คน “โลภ”
“นิ่ง” เป็นสิ่งหายากในหมู่คน “โกรธ”
“หยุด” เป็นสิ่งหายากในหมู่คน “หลง”
“ธรรมะ” เท่านั้นที่ช่วยท่านได้
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก

มีอะไรก็อย่าให้มันมี

พระโพธิญาณเถร (หลวงพ่อชา สุภัทโท)

อะไรที่เรายึดว่านั่นเรานั่นของเรา นั่นแหละเป็นภพทั้งนั้น
เห็นง่ายๆ ภพนั้นมีไว้เพื่อจะเกิด อุปาทานนี้มีไว้เพื่อจะเกิด
... นั่นแหละพระพุทธเจ้าท่านว่ามีอะไรก็อย่าให้มันมี
ให้มันมีแต่อย่าให้มันมี ให้รู้จักว่ามีหรือไม่มีนั้นมันเป็นอย่างไร
ให้รู้เรื่องตามความจริงของมัน อย่าให้มันเกิดทุกข์

พระโพธิญาณเถร (หลวงพ่อชา สุภัทโท)
วัดหนองป่าพง จ.อุบลราชธานี
จากหนังสือ อาหารใจ
มรดกธรรม เล่มที่ ๒๕ น.๑๐๗

แก้ความผูกโกรธ

การขอโทษและการให้อภัย 

การรู้จักขอโทษนั้นเป็นมารยาทอันดีงามสำหรับตัวผู้ทำเอง และเป็นการช่วยระงับหรือช่วยแก้โทสะของผู้ถูกกระทบกระทั่งให้เรียบร้อยด้วยดีในทางหนึ่ง หรือจะกล่าวว่าการขอโทษคือการพยายามป้องกันมิให้มีการผูกเวรกันก็ไม่ผิด 

เพราะเมื่อผู้หนึ่งทำผิด อีกผู้หนึ่งเกิดโทสะเพราะถือความผิดนั้นเป็นความล่วงเกินกระทบกระทั่งถึงตน แม้ไม่อาจแก้โทสะนั้นได้ ความผูกโกรธหรือความผูกเวรก็ย่อมมีขึ้น ถ้าแก้โทสะนั้นได้ก็เท่ากับแก้ความผูกโกรธหรือผูกเวรได้ เป็นการสร้างอภัยทานขึ้นแทน อภัยทานก็คือการยกโทษให้ คือการไม่ถือความผิดหรือการล่วงเกินกระทบกระทั่งว่าเป็นโทษ 

ขอบคุณข้อมูลจากhttp://www.watbangklan.com/webboard/

ระวังจิตของเราให้ดีที่สุด

อย่าคิด อย่ามองคนอื่นในแง่ไม่ดีเด็ดขาด เขาจะดีจะชั่วก็เป็นเรื่องของเขา

ต่างก็มีกรรมเวรเป็นของตน

 ไม่ต้องสนใจใคร หากสนใจความไม่ดีของคนอื่น ระวังตัวเราเองอาจจะต้องลงอเวจี

ปฏิบัติมาถึงป่านนี้แล้ว ใครทำไม่ดีกฎของกรรมลงโทษเอง ระวังจิตของเราให้ดีที่สุด ทำจิตให้สะอาด เอาจิตที่ดียกไปไว้บนพระนิพพาน มีพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าอยู่ในใจตลอดเวลาที่มีลมหายใจเข้าออก

ธรรมโอวาทหลวงพ่อฤๅษี วัดท่าซุง

ศาสนาพุทธอยู่ได้ด้วยการให้

“ศาสนาพุทธนี้อยู่ได้ด้วยการให้
ถ้าเลิกให้กันเสียสักเดือนเดียว
ข้าวปลาอาหารไม่ให้กันละ
หยุดกันหมดทั้งประเทศ ทุกบ้านทุกเรือน
ไม่ให้กันละ ศาสนาดับ พระเณรสึกหมด
หายหมดไม่เหลือเลย
ถ้าปราศจากการให้อย่างนี้แล้ว
เจริญรุ่งเรืองยู่ไม่ได้
เมื่อให้ความเจริญรุ่งเรือง
แก่พุทธศาสนา แล้ว
ความเจริญก็หันเข้าสู่ตัว”

พระธรรมเทศนาพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร)

----------------------------------------
dmc.tv ธรรมะดีๆ ที่ทำให้คุณเป็นสุขใจได้ตลอดเวลา
https://www.facebook.com/dmc072

โลกกลียุค

โลกกลียุค

โลกทุกวัน อยู่ในขั้น กลียุค
ที่เบิกบุก เร็วรุด สู่จุดสลาย
จนสิ้นสุด มนุษยธรรม ด่ำอบาย
เพราะเห็นกง -จักรร้าย เป็นดอกบัว
กิเลสไส -หัวส่ง ลงปลักกิเลส
มีความแกว่น แสนพิเศษ มาสุมหัว
สามารถดูด ดึงกันไป ใจมืดมัว
เห็นตนตัว ที่จมกาม ว่าความเจริญ
มองไม่เห็น ศีลธรรม ว่าจำเป็น
สำหรับอยู่ สุขเย็น ควรสรรเสริญ
เกียรติ กาม กิน บิ่นบ้า ยิ่งกว่าเกิน
แล้วหลงเพลิน ความบ้า ว่าศีลธรรม ฯ

พุทธทาส ภิกขุ

http://www.a-free-guestbook.com/guestbook.php?username=buddhadasa